Small Rome experiences

 
02/10/2021
Internationale Dag van de Koffie
 
Vanochtend vroeg in Trastevere. De zon tekent geluidloos op de oude muren. De zwaluwen gieren boven mijn hoofd. Er is niemand die mijn sandaalstappen kan horen. Af en toe een Peng!Peng! van de klokkentoren.
 
De geur van verse koffie dwarrelt door de stille straten. Daar is de koffiebar. Als in een verlengstuk van mijn huiskamer krijg ik zonder iets te vragen mijn perfecte cappuccino voor me neer gezet: flink warm, veel schuim, geen suiker, tipje cacao. Met een servetje neem ik een nog warme cornetto uit de kleine vitrine.
 
Als een liefdevolle vader plaatst de barman zwijgend de geurende cappuccini voor zijn slaperige klanten. Hij hoeft hen niets te vragen, hij weet precies hoe zij hun bakkie wensen: melk, schuim, temperatuur, suiker, alles perfect, zoals ze het lang geleden éen keer hebben laten weten. Een leven lang herhaalt zich dat iedere ochtend.
 
Een blik in de krant, een opmerking over de politiek, een grap over het voetbal, en het ontbijt is op. De dag kan beginnen.

***

28/09/2021
Mijn gouden moment

De ochtend haast-heisa van: mijn puberschatten die te laat opstaan – “je hebt zeker weer niet mijn lievelings T-shirt gewassen?!” – ongeduldige huisdieren – ontbijtstress – “laat me in de badkamer, ik moet mijn tanden poetsen!” – ze missen net niet de trein, op een haar na – dan in de file op de autobaan – parkeerplaats, maar waar?

Dat is allemaal achter de rug.

En dit is mijn moment. Ik sta op het meetingpoint. Mijn klanten komen pas over een half uur. Nu kan er niets meer mis gaan. Ik sta daar en dat is het. Ik hoef alleen nog maar te wachten. Een heerlijk half uur lang zonder obstakels, zonder stress, zonder angstgedachten te laat te komen, iets vergeten te zijn.

Ik zie het Colosseum langzaam in de zon verschijnen. Werkreizigers haasten voor mij langs vanuit de metrohalte naar de bussen die af en aan rijden. Toeristen in alle soorten en maten lopen zenuwachtig rond op zoek naar hun gids.

En ik sta in mijn gouden moment. Ik denk aan niets, ik hoef niets, doe niets.

Dan, net voor het afgesproken tijdstip kom ik in actie. Op de briefing zie ik het aantal personen, hoeveel kinderen, welke leeftijd, zodat ik ze kan herkennen. Ik haal de entreekaarten tevoorschijn. En daar zijn ze, mijn geweldige klanten, altijd positief, altijd vrolijk, altijd “we hebben er zin in!”.

***
 
27/09/2021
 
Gisteren vroeg iemand mij tijdens de rondleiding bij de Trevifontein: “Waar blìjven al die munten die de toeristen erin gooien?”
 
Godfried Bomans ziet het in 1954 met eigen ogen:
 
“Ik had er juist gisteravond een fonkelnieuw dubbeltje ingegooid, en besloot diezelfde avond op de loer te gaan liggen, om te kijken waar ons goede Nederlandse geld eigenlijk blijft.
 
Eerst om half drie ‘s nachts werd mijn bezorgdheid beloond. De twee carabinieri, die al die tijd op wacht hadden gestaan, slenterden naar huis en hoepla, daar sprongen wel zeven spiernaakte jongetjes achter het Neptunusbeeld te voorschijn en plompten precies gelijk het water in.
 
Tezelfdertijd traden de zeven vaders, die zich eveneens verdekt hadden opgesteld, aan het licht en begonnen de penningen, die hun in de natte vuistjes werden aangereikt, te innen met de onbewogenheid van kassiers, die hartelijk naar sluitingstijd verlangen.
 
De zeven kereltjes werden hierna in hun buisjes gehesen en naar huis gejaagd, de zeven vaders begaven zich onverwijld naar een naburige tapperij, om daar aan een houten tafeltje zich rekenschap te geven van de totale opbrengst, die in ordelijke muntstapeltjes, naar nationaliteit was gerangschikt.”😅
 
 
***
 
19/09/2021
 
Vannacht door de stad wandelend, was mijn hart bij Godfried Bomans:

“O, wat is Rome ‘s avonds mooi! En hoe dieper in de nacht, hoe mooier. Al die knetterende ploertjes zijn naar bed en de oude, vermoeide stad geeft een diepe zucht, schikt haar marmeren kleed en begint te pralen. En hoor, overal ritselt het fijne, dunne water uit haar verweerde flanken, als uit een oude boom, die pas ‘s avonds, wanneer niemand kijkt, zijn sappen geeft. Het ritselt en sproeit om u heen, het ruist in schalen en bekkens, het fluistert en murmelt maar door, overal dat frisse, levenwekkende geluid van water, het zuiverste geluid, dat God geschapen heeft. En het is zo innig, omdat het uit een oud, afgemat lichaam komt, dat niet sterven wil en nu het liefste geeft, dat het te geven heeft.

Is er nog iemand op straat? Neen, nu is er niemand meer, u bent alleen. Hoog boven u rijzen de versleten muren, die uw holle stap weerkaatsen en u dwaalt maar voort, stil en opgetogen, over de kleine pleinen, door de nauwe stegen, en dan opeens, daar ligt het forum, dat brokkelig gebit van de tijd. Aandoenlijk, die oude, verweerde mond, die eens de ganse wereld beval en die nu weerloos openligt, de tanden omgevallen en gebroken. En daarachter de reusachtige holle kies van het Colosseum, dat ontzettende gat, dood, leeg, gestorven.”

***

14/09/2021

Gisteren vroeg iemand mij aan de telefoon: “Maar is het wel veilig om in Rome te fietsen?”
Ja hoor, echt helemaal. Behalve dat de rondleiding voornamelijk door voetgangersgebied fietst, valt er iets interessants over te vertellen.
Het verkeer in Rome ziet er angstaanjagender uit dan het in werkelijkheid is. De regels zijn dezelfde als in Nederland en Belgie, maar ze worden soepeler toegepast en dat is wat je ziet. 😂
Maar in de praktijk zit er een systeem onder het rijgedrag dat heel mooi werkt: oogcontact. Automobilisten reageren op elkaar in plaats van op de regels, in een vloeiende stroom van elegant voorrang-geven en voorrang-nemen.
De chaos is geen chaos. En als je het eenmaal door hebt, gaat het zooo soepel!  😄

***

Zondagochtend heel vroeg, heel stil, heel glinsterend. Gisteren heeft het donderend geonweerd en geregend, en nu hangen de slierten damp in het dal, langzaam stijgend naar de blauwe oneindigheid. Mijn scooter daalt af over het slingerende weggetje onder het loof door, zonvlekken glijden voorbij. Ik passeer een dode slang, zilver, lang en dik, maar nu zo plat als een dubbeltje – kindertaal van hoe lang geleden? Even niet naar een rondleiding. Maar wel een nieuwe voorbereiden: basiliek van San Clemente, zo prachtig met verschillende geschiedenislagen op elkaar.

***

Een cappuccino bestellen na 12.00 uur: néé! “Weer zo’n toerist die niks van zijn eigen maag begrijpt …” denkt de barbediende dan. Een italiaan drinkt een cappuccino bij wijze van ontbijt, het is precies wat hij nodig heeft om de dag goed te kunnen beginnen: het voedende van de warme schuimende volle melk, samen met de oppepper van de cafeine. Daarna gaat hij over op een caffè (onze “espresso”) en zal het nìet meer over een cappuccino hebben tot de volgende vroege ochtend.

***

Scooter valt stil. Ik ben op een kìlometers lange landweg, er is niets dan wuivend groen, bedden van klaprozen tot aan de horizon en twinkelende vogels. Stralende zon en blauwe hemel doen alsof ik aan het strand lig. Maar nee, ik ben op weg naar een rondleiding, nog 30 km te gaan, de groep wacht. Te voet dan maar, en duwen. Was die scooter altijd al zo zwaar? Ik passeer de dames die, op hun mooist, op klanten wachten. Ze controleren hun make up nog maar weer eens in een spiegeltje. We groeten elkaar vriendelijk. Dan stopt er een auto. Of ik soms zonder benzine ben. En “Wacht hier, ik ben zo terug!” Scooter op de standaard, en ik uitblazen en afkoelen. Er stopt weer een auto. “Ben je zonder bezine? Wacht maar, ik haal wel even een paar liter in deze fles. Ik had je net al gezien en ben een fles water gaan kopen, daar ga ik nu mee naar het tankstation, ben zo terug!” Zo aardig, zo warm. Dankzij deze zo behulpzame automobilisten – ik mocht niet eens de benzine betalen – dender ik een half uur later weer verder op mijn scooter, door de kuilen in de weg, naar mijn rondleiding in het centrum van Rome.

***

Met “Buongiorno” (Goedendag) groet je ‘s ochtends tot ongeveer 14.30, daarna groet je met “Buonasera” (Goedenavond).

***

“Met natte haren!!” Mijn niet gefohnde haren na het zwemmen zorgen altijd en overal weer voor dezelfde bezorgde uitroep. Ook al antwoord ik: “gebeurt niks”, “drogen vanzelf”, “doe ik al mijn hele leven zo”, toch moet ik altijd weer horen hoe slecht het is, en “later als je ouder bent [ben ik al] dan zul je het wel merken”. Ach ja, ik zal wel overdrijven in de gevallen dat het klimaat ernstig winters is, maar zij overdrijven òòk wanneer ze bij een temperatuur van boven de 40 graden celsius het zwemcomplex niet verlaten zonder een haardroogsessie onder de gloeiend hete fohnen.

***

“Ora di pranzo” (lunchtijd) duurt van 13.00-16.00 en het hoort dan stil te zijn in de appartementgebouwen. Dus geen piano spelen, niet voetballen, geen luide muziek of hard door het huis hollen. Als je op dat tijdstip een wandeling maakt in een klein dorpje in de heuvels of de bergen, maar ook bij mij in de straat, hoor je slechts het tinkelend geklinkel van bestek op borden door de open ramen. Het heet het uur “van het bestek-getinkel”.

***

Zo nu en dan blaast de tramontana wind en dan is het hard en ijskoud afzien. Maar wanneer hij na een paar dagen stilvalt, is alles blinkend schoon: geen smog meer in de binnenstad, geen stof meer daarbuiten, en een stralende blauwe hemel met ‘s nachts een overdaad aan sterren. Alles ziet eruit als in een Walt Disney tekenfilm met (“ping!”) glinsterende sterren op iedere hoge hoek van een gebouw, facades die stralend afsteken tegen de hemel, en de natuur weer glanzend schoon.

***

Kinderbedtijd. Om 20.00 uur met mijn kleine kinderen thuis van een feestje of zwemles, dan nog huiswerk maken en dineren, en ook weer om 7.00 uur opstaan want de basisschool begint om 8.00 uur. In het weekend samen met vrienden (en ook altijd de kinderen) ‘s avonds naar een restaurant en om middernacht thuis. Hoe moet dat toch met die kinder-slaapbehoefte, was mijn steeds terugkerende vraag, vooral omdat ik alsmaar ervan beschuldigd werd mijn (kleine) kinderen “extreem vroeg” (20.00) in bed te leggen. Ik hoopte van de kinderarts een bevestiging te krijgen van de kinder-slaapbehoefte, dan had ik tenminste een wapen bij alle tegenwerking van mijn omgeving. Maar op mijn vraag hoeveel mijn zoontje van twee jaar in een etmaal moest slapen, antwoordde hij: “Acht uren.” Toen heb ik de discussie maar opgegeven, net als mijn vergeefse pogingen hen een regelmatig kinderleven te geven. En ik ging doen wat iedereen hier doet: de kinderen op ieder uur van de dag (en nacht) overal mee naartoe nemen en laten slapen wanneer het maar kan: in de auto op weg naar het zwembad of een diner buitenshuis, in het wandelwagentje of de geparkeerde auto tijdens voetballes of kinderfeestje van ouder broertje, in het restaurant op mijn schoot. En eigenlijk is er nu geen probleem meer, haha.

***

Als je een afspraak maakt met een Italiaan, moet je die wel nog bevestigen vlak van te voren. Als je niks meer hebt laten horen, gaat hij ervan uit dat de afspraak niet meer doorgaat…

***

Een onbekende die ouder is dan jij, spreek je aan met Lei (u), en je begroet hem of haar met Buongiorno (Goedendag) of Salve (Gegroet) of Arrivederci (Tot ziens). Ook al heeft hij of zij jou net met Tu (jij) aangesproken en begroet met Ciao (Hoi) of A presto (Tot gauw). Belangrijk! In mijn eerste jaren in Rome herhaalde ik gewoon als antwoord dat wat mijn gesprekspartner gebruikte om mij aan te spreken en te groeten. Het was mijn toenmalige lief die lachend wees op mijn Ciao naar zijn moeder. En zo leer je met schade en schande.

***

Beoordelingen

5
Rated 5 out of 5
5 out of 5 stars (based on 155 reviews)
WhatsApp chat